Eskiden babalar akşam işten eve yorgun gelen, annelerin hep akşam baban gelince söylerim diye korkuttukları rolde sınırlı kalırlardı. Baba rolü, çalışan, para kazanan, daha çok ailenin maddi beklentilerini karşılamakla sınırlıydı. Oysa 2000’li yıllarda bu rol model çok değişti. Anneler kadar artık babalar da çocuklarıyla sağlıklı ilişkiler kurmak istiyor, çocuklarının gelişimlerinde, onların yetişmelerinde söz sahibi oluyorlar.

Bilim adamları hemen hemen her gün yeni bir keşifle karşımıza çıkıyorlar.Bu sefer ki uzun yıllar önce başlamış çok detaylı bazı araştırmaların sonucunda elde ettikleri inanılmaz bir keşif.Suyun hafızası olduğunu fark ediyorlar ve bu araştırma sonuçlarını yayınlıyorlar.Yayınlamakla kalmıyorlar ve kanıtları fotoğraflarıyla herkesin gözünün önüne seriyorlar.

2 yaş dönemi, çocukların etrafı gözledikleri, olan bitenleri takip ettikleri, ancak daha çok kendilerine dönük yaşadıkları bir dönemdir. Bu dönemde çocuklar, “ben” kavramlarını geliştirirler ve hayatın içindeki tüm durumlarda, bu yeni kazandıkları “ben” özelliğini ortaya koymaya çalışırlar. Böylece, hayatın içindeki tüm tecrübeleri kendilerini ve benliklerini geliştirmeye yöneliktir.

Eskiden dayakla çocuğu disiplin etmek çocuk yetiştirmenin doğal bir parçasıydı. Gerek evlerde anne babalar tarafından uygulansın, gerekse okullarda öğretmenler tarafından uygulansın çocuğa atılan dayak “cennetten çıkma” kabul edilirdi. Günümüzde çocuk dövmenin, biz bunu “fiziksel istismar” olarak tanımlıyoruz ki, çocuklar (veya uygulanan herhangi bir kişi) üzerindeki negatif psikolojik etkileri artık bilinmekte.

Ne kadar da zordur gecenin bir vakti, gözünüzden uyku akarken, uykusunu almış gözüken, cin gibi gözlerle size bakıp oyun oynamak isteyen çocuğunuzu tekrar yatağa dönmesi için ikna etmeye çalışmak…